بگویم شعر نو بر خاطر یار

که حکمتها دارد وپند بسیار

الا ای یار شیر ین دلبر من

اگر بر باد دهند خاکستر من

یا آن روزی که در قبرم گذارند

دو چشمانم تمنای تو دارند

مکن قهر و جفا ای یار جانی

چو بر این قافله تو ساربانی

اگر حامی شود خاکستر و خاک

کند  از عشق تو هر سینه را چاک

بنام خداوندی که هر باغی را باغبانی نهاد

کاروانی بنام زندگی با سرعتی سرسام آور مسیر هستی را طی می کند و اینک من جدا مانده از کاروان تک و تنها فقط دلخوشم به صدای جرس کاروان .

کاروانی که حرکت خود را سالهاست آغازکرده است .نمی دانم ...... نمی دانم از کدامین راه به حرکت ادامه دهم تا به این کاروان برسم شاید نمی دانی چرا برای رسیدن به کاروان عجله دارم احساس می کنم که تو هم از من فاصله داری روزها و شب ها یکی پس ز دیگری می گذرند و فاصله ها هر روز و هر ساعت بیشتر و بیشتر می شوند با قلب خود راز و نیاز دارم و در سکوتی مرگبار به طور عجیبی تو را می طلبم توئی که هرگز در نگاهم در رفتارم صبری را احساس نکرده ای می گویند زبان نگاه گویاترین زبانهاست ولی چرا نگاه من هرگز توان حرف زدن با تو را نداشت و یا شاید تو نمی خواهی حرف نگاهم را از دیدگانم بخوانی بله این حقیقتی است تلخ که دیر زمانی است که دل من سر سبز و خرم از عشق تو بوده است ولی شاید به زودی این بهاران به خزان تبدیل و خزان دلم بدست غمهای فراوان پودر شده و از بین برود زیرا بهاران و سر سبزی دلها باید آبیاری شود باید چون باغبانی سخت پرتلاش بود ولی باغبان دل من خزان دل مرا می خواهد .

عشقی که در جوانی د رکله جوان است

بشنو که قیمت آن درحد یک قران است

شاید که باتو باشد هررزوه اسم ورسمش

لیکن بدانم آنکه عشق تو بی نشان است

هر کس که باشد بر ایده ام مخالف

دانم شده است مجنون هرچند درنهان است

عشق جوان عاقل باشد عشق راستین

چون لیلی و مجنون صدها عاشق درجهان است

مجنون گر چه ظاهر دیوانه گشت  درعالم

لیکن عشق او هرجا  و ورد هر زبان است

هر چند بر تو گفتم از عشق مجنون ولیلی

                                            تا بگویم بر شما از  هر سوئی

گر که آشوب و  بلوا کردن بپا

                                            نشکند اتحاد مردمم تار موئی

دشمن بدخواه ماکردست خیال

                                            نبرد از همت ایرانیان حتی بوئی

گر که ویرانی ایران  دارند آرزو

                                            گور خواهند برد همچون آرزوئی

هموطن گر که بین آرا افتد تضاد

                                             مکن جاری تو از خون مردم جوئی

دشمنان  هر لحظه هستند درکمین

من کیم و با چه کس دارم جدال ؟

                                              از که خواهم مدد واز کجا جویم ضوئی

پند من باشد بر همه قوم وحزب و گروه 

                                                هواداران احمدی یا میرحسین میرخوئی

نیست در جنگ غیر خسیان و دشمنی

                                                 آخرش باید دست از دل و جانت شوئی

گفتار حامی گر زهر است یا انگبین

                                       گذر عمرت را نگر بر لب هر جوئی (برلب جوی نشین و گذر عمر ببین )

به پایان می برم این شعر بی وزن وسبک

                                                 لیگ خواهم که بردارید از مطالب الگوئی

با عرض پوزش از دوستان بدلیل کمیت ظرفیت و درک و شعور اندک معدودی از کسانی که خود را دوست و همراه ما میدانند ولی هدفشان به غیر از توهین و تخریب شخصیت افراد چیز دیگری نیست و فقط دوست دارند آب را گل آلود نموده تا خود شاید بتوانند از این آب گل آلود ماهی بگیرند و شاید با تخریب یک همشهری و یک دوست یا برادر به خیال خام خود اندکی بر شخصیت قلیل خود بیافزایند اینجانب از این پس کلیه نظرات موجود در وبلاگ را شخصا مدیریت و پس از تائید اجازه ثبت آن را می دهم و از وب نویسان دیگر رویدر نیز می خواهم جهت جلوگیری از سوء استفاده دشمنان دوست نما با بنده حقیر هم نظر شده و نظرات وب خود را مدیریت نمایند 

چه غوغایی به پاشد شهر تهران

پس از رفراندوم ازجمهور ایران

به پا گشتند به  یکباره کل مردم

برفتند بر انتخاب از زن و مردان

تنی دلواپس و اندک شاد مانند

همگی منتظر تا آرا را بخوانند

نشد انتظار مردمان زیاد ه ازحد

بسان سال پیش مغموم عاشقانند

نمی دانم این ملت بهرکه داد رای

که بعدا بر چیز دیگر میکنند سعی

نصیحت میکنم بردوست و دشمن

حقیقت بشنوید یکایک  از لب من

اگر حقی داری و گر داری  سخن

مکن تو تقلا از بهر خرابی  وطن

این که گویم نه  رائیم احمدیست

یا که ازحب موسوی قلبم تهیست

راه و چاره را خدا داده ست نشان

تقلای بیهوده حکمش خودکشیست  

بیاد دارم شبانگاهی زیر باران               

گرفتم من دو دستم سوی یاران

بکردم هر تمنایی من از ایشان              

وفا  دادند به وقتی  دیگر آنان

گذشت وقت و رسید موسم وفا           

 شد نمایان نتایج و رفت موعدخفا 

رسید وقت قرار اما چه افسوس            

که هرگز نشداز ما هیچ تمنایی ادا

بر آن گشتم بپرسم من سئوالی             

که هان کو شد آن قول و قراری

گرفتند گردنم را سخت بر دست             

که دیگراین سخن برلب نیاری

مرا آندم که خوردم بر تو سوگند           

مگر کوربودی که بودم پای دربند

من اکنون آزاده ام و با خیل یاران         

کجا یاد دارم وفا وعهد مدتی چند

بگفتم من همین است حق آنان           

کو تمنا کردندخواسته ازغیرجانان

فقط یک یار در این دنیا مرا بس           

 هم اوست خالق و هم اعلای  یاران  

هدف ا ز گفتنم این بود دوستان         

به وقت حاجت است بسیار یاران

به هنگام نیاز بایدت جست یاری           

هموکه وقت حاجتت اید به کاری

اگر بر سینه ات سنگ کسی هست    

وگر تو هم قولی گرفتی باز ازاین دست

برو فکری بکن بر حس و حالت       

که بعد از کارزار نباشد بر لبت شصت

اگر که تو گرفتی چیزی از کلامم      

نکن تو مکررتجربه این حس و حالم  

در این بازار مکاره که راه انداخته وب پاره      

  یکی مضحک تر از او هم خیال شیطنت داره (مضاحک الملک )

در این دنیای بیکاری گرفته هر که خودکاری      

 نویسد هرکه وبلاگی که درخواب ونه بیداری

اگرحرف از جنم باشد خوشا بر توای  عادل خان   

نگشتی همچو دیگرها ز انظار و نظرها  پنهان

به نازم  شهر ما رویدر بسان شیراز  شاعردان      

همه چون حافظ و سعدی  همه شاعرهمه رندان

بگویم من ز وبلاگش یکایک از نو و کهنه          

اول بودعادل وبعدا دبیرو سید گشتند به صحنه

ولیکن بعد چند ماهی  یکی با بیل و خودکارش      

همه را کرده مقهورش ز افکار  و ز کردارش (رویدری)

یکی گوید علی باشد یکی گوید علی یارش         

گرفته نام رویدر برخود ولی سرد است بازارش

علی زینلی هم بیکباره به  پا کرده وبلاگی          

 ولی خدا داند که او پاک است ز تهمتهای شیطانی

بگویم بر شما بازهم ز وبلاگهای این شهرم        

ز حد گشته به نام بردن نپندارید که من قهرم

یکی نامه دارد بر خدا یکی سرخ است اندر هوا      

 یکی اشک و یکی کوه است یکی هم نسیم صبا

یکی دل تنگ دنیایی یکی بی خیال و شیدایی     

به پایان میبرم حرفم را با  یوز پلنگ صحرایی

زیاران  شرمسارم اگر نبردم از همه  نامی       

 دوستدار همه یارانم کوچک همه (حامی)  

گر که دادند مجالی و گر ماند باز حالی        

  نویسم بر شما باز هم از این وبلاگ های تو خالی

یکایک همه رندان  سپارمتان  بر ایزد منان      

 خدا باشد یاورتان و پر فروغ  همه وب هاتان